HIDIRNEBİ’İDE ŞAFAK VAKTİ YIKIM

Acısu Mahallesi Balıklı Yaylası’nda köylülerin ve ihtiyar heyetinin yıllardır emek vererek oluşturduğu tesislerin Akçaabat Kaymakamlığı tarafından yıkılması, sadece bir bina yıkımı değildir; bir hafızanın, bir kültürün, bir toplumsal dayanışmanın yok sayılmasıdır.

https://youtube.com/shorts/M0TifGNuYCs?si=WL_4G-sH3djZS1O9

“Köylünün lokal  ve toplanma yeri olarak kullandığı” Balıklı Gölü’nün kıyısında 25 yıldır faaliyet gösteren bu mütevazı tesisler, köyün kendi imkânlarıyla, kendi emeğiyle, kendi gönüllülüğüyle inşa edilmiştir; zamanla köylüye de, ilçeye de, Trabzon’a da mal olmuş bir simge haline gelmiştir. Kartpostallara giren, fotoğraf sanatçılarının objektifine ilham olan, turistlerin nefes almak için uğradığı; restoranı, dinlenme alanı ve dahi turistlerin en temel ihtiyacı olan tuvaletleriyle hizmet veren bu alan bir kararname kadar kolayca silinebildi.

Devletin görevi halkın emeğini korumak değil midir?

Yerel yönetimin sorumluluğu, halkın ürettiği değeri geliştirmek ve turizmi desteklemek değil midir?

Bugün yapılan yıkımın gerekçeleri ne olursa olsun, ortada bir gerçek var: Köylü dinlenme alanını kaybetti, turist altyapısı yok edildi, yaylanın estetiği ve işlevi baltalandı. En önemlisi de, devletin halka rağmen aldığı kararların bir kez daha nasıl derin yaralar açtığı gözler önüne serildi.

Yıllardır bu bölgeyi tanıtan, turist çeken, ekonomik katkı sağlayan tesisi yıkmak, “kamu yararı” adına açıklanamayacak kadar büyük bir çelişkidir. Kamu yararı, halkın yararına olan şeylerle ölçülür; köyün birikimini ve emeğini yok ederek değil.

Eğer gerçekten bir eksiklik veya hukuki sorun varsa devletin yapması gereken yıkmak değil, çözmektir.

Düzenleme yapılabilir, iyileştirilebilir, rehabilite edilebilir, standartlara uygun hale getirilebilirdi.

Ama en kolay yol yine seçildi: Yıkmak..!!